MARCHA

‘Heel goed dat je zelf al een beslissing hebt genomen’ zei m’n vriend tegen me. ‘Natuurlijk, ik ben een zelfstandige vrouw’ was mijn reactie. En nu zit ik in de trein terwijl ik dit schrijf. De trein naar Brussel en morgen vlieg ik naar Polen. Alleen. Vorig jaar vloog ik voor het eerst in mijn leven, nu vlieg ik voor het eerst in mijn leven alleen. Mensen hebben me gevraagd hoe ik het in mijn hoofd haal om alleen naar Polen te gaan. Om alleen te reizen. Om voor vijf dagen alleen in een ander land rond te lopen. Waarom? Waarom niet vraag ik ze liever.

De afgelopen vier jaar heb ik op mezelf gewoond en ik vond het heerlijk. De helft van de tijd woonde ik alleen en dat beviel me prima. Ik kan het heel goed hendelen om met mensen te zijn, maar soms ben ik net zo graag alleen. Ik wil niet afhankelijk zijn van anderen. Ik kan prima rekening houden met anderen, maar soms is alleen aan jezelf denken net zo makkelijk. Misschien klink ik nu ontzettend egoïstisch, maar zo bedoel ik het niet. Ik denk in mijn werk en opleiding al heel vaak aan anderen. Vraag me af wat het beste is voor hen. En soms vergeet ik dan mezelf.

Om me heen zie ik vrouwen die ontzettend afhankelijk zijn van hun vriend of man. Voor mij is dat een ontzettend grote irritatiefactor. De vrouw doet braaf wat de man wil. Hou toch op. We leven niet meer 200 jaar geleden. Toen vrouwen nog geen rechten hadden en maar naar mannen moesten luisteren. Ik dacht dat we als vrouwen toch wel wat verder gekomen waren. We kunnen onze eigen boterham verdienen, onze eigen keuzes maken en we kunnen vrij zijn. Dus pak die tas in, trek de wereld in en doe het! Laat je niet tegenhouden door mensen die zeggen dat je het niet kan, dat het niet veilig is of mensen die je vragen of het wel zo slim is. Ga!